Türkiye'de gayrimenkul hukuku, kentleşme politikaları ve idari yaptırımlar ekseninde uzun yıllardır tartışmaların odağında yer alan imar affı veya kamuoyunda bilinen adıyla imar barışı uygulamaları, 2026 yılı itibarıyla idari ve yargısal pratikler açısından tamamen yeni bir hukuki faza evrilmiştir. Milyonlarca vatandaşın mülkiyet durumunu, idarenin kent planlama stratejilerini ve yargı organlarının içtihatlarını doğrudan etkileyen bu süreç, salt bir idari kayıt işleminden çıkıp, ceza hukuku, eşya hukuku ve idare hukuku alanlarında devasa ve çok boyutlu bir uyuşmazlık yumağına dönüşmüştür. 2018 yılında yürürlüğe giren ve 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen Geçici 16. madde ile yasal zemine oturtulan İmar Barışı, temel felsefesi itibarıyla ruhsatsız veya ruhsata aykırı yapıları kayıt altına almayı, devlet ile vatandaş arasındaki ihtilafları çözmeyi ve elde edilen gelirle kentsel dönüşüm projelerini finanse etmeyi hedeflemiştir. Ne var ki, izleyen yıllarda yapılan sıkı idari denetimler, teknolojik altyapının (uydu görüntüleri, coğrafi bilgi sistemleri) aktif kullanımı ve sahadaki fiili tespitler, bu sürecin suiistimal edildiği, kanunun çizdiği zaman ve mekân sınırlarının aşıldığı sayısız vakayı ortaya çıkarmıştır.
