Küresel ölçekte yaşanan sosyolojik dönüşümler, özellikle Covid-19 pandemisinin tetiklediği izolasyon ihtiyacı ve geleneksel gayrimenkul maliyetlerindeki eksponansiyel artışlar, Türkiye'de de alternatif konaklama ve barınma biçimlerine yönelik devasa bir talep yaratmıştır. Bu talebin merkezinde, kamuoyunda "Tiny House" (Küçük Ev) olarak bilinen, tekerlekli veya sabit olarak tasarlanabilen minimalist yaşam üniteleri yer almaktadır. Başlangıçta bireysel bir doğaya dönüş arzusu olarak filizlenen bu hareket, kısa süre içerisinde spekülatif bir gayrimenkul yatırım aracına dönüşmüş; tarım arazilerinin kooperatifleşme kılıfı altında fiilen parsellenerek "Tiny House Köyü" adı altında hukuka aykırı şekilde pazarlandığı yatay bir yapılaşma krizine evrilmiştir.
Devletin ilgili kurumları, tarımsal bütünlüğün bozulması, altyapısız ve denetimsiz konaklama alanlarının yarattığı çevre kirliliği ve imar mevzuatının etrafından dolaşılması gibi sistemik riskleri bertaraf etmek amacıyla çok katmanlı bir regülasyon sürecine girmiştir. Bu sürecin en belirleyici adımı, 18 Ocak 2024 tarihinde yayımlanan yönetmelik değişikliği ile atılmıştır. Bu rapor, söz konusu yönetmelik değişikliğini, mobil evlerin imar ve trafik mevzuatı arasındaki konumunu, 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu kapsamındaki katı kısıtlamaları, ekoturizm ile kamping imarı şartlarını, su havzaları ile sit alanlarındaki yasakları ve Turizm İşletmesi Belgesi süreçlerini disiplinlerarası bir perspektifle, eksiksiz bir biçimde incelemeyi amaçlamaktadır. Amaçlanan derinlik, ticari kullanım motivasyonuyla bu sektöre giriş yapmayı planlayan yatırımcılar, hukukçular ve kamu idarecileri için rehber niteliğinde, eşi benzeri görülmemiş bir hukuki anatomi sunmaktır.
