Türkiye nüfus yapısı, demografik dönüşüm olarak adlandırılan küresel yaşlanma sürecinin etkilerini belirgin biçimde hissetmektedir. Doğurganlık ve ölüm oranlarındaki düşüş, sağlık altyapısındaki gelişmeler ve yaşam standartlarının yükselmesi, yaşlı nüfusun toplam nüfus içerisindeki payını hızla artırmaktadır.
Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre, 65 ve daha yukarı yaştaki nüfus 2020 yılında 7 milyon 953 bin 555 kişi iken, son beş yılda %20,5 oranında bir artış göstererek 2025 yılında 9 milyon 583 bin 59 kişiye ulaşmıştır. Yaşlı nüfusun toplam nüfus içindeki oranı 2020 yılında %9,5 iken 2025 yılında %11,1 seviyesine çıkmıştır. Birleşmiş Milletler kriterlerine göre bir ülkede yaşlı nüfus oranının %10,0 eşiğini aşması, o toplumun yaşlı nüfus yapısına geçtiğinin resmi göstergesidir. Nüfus projeksiyonlarının ana senaryosu uyarınca yaşlı nüfus oranının 2030 yılında %13,5’e, 2040 yılında %17,9’a, 2060 yılında ise %27,0 seviyesine kadar tırmanacağı öngörülmektedir.
Demografik yaşlanmanın hızını ortaya koyan bir diğer temel gösterge olan ortanca yaş, 2020 yılında 32,7 iken 2025 yılında 34,9 değerine yükselmiştir. Çalışma çağındaki 100 kişiye düşen yaşlı sayısını ifade eden yaşlı bağımlılık oranı ise 2020 yılındaki %14,1 seviyesinden 2025 yılında %16,2’ye ulaşmıştır. Geleceğe dönük projeksiyonlar, yaşlı bağımlılık oranının 2060 yılında %45,5’e kadar yükseleceğini ve üretken nüfus üzerindeki bakım yükünün katlanarak artacağını doğrulamaktadır.
