Türkiye Bağlamında 100 Yatak Kapasiteli Yaşlı Bakım Evi ve Rehabilitasyon Merkezi Yatırımları: Kapsamlı Mimari, Hukuki ve Operasyonel Standartlar Analizi

Yönetici Özeti

Küresel ölçekte yaşanan ve benzeri görülmemiş bir hızla ilerleyen demografik dönüşümler, yaşlanan nüfusun spesifik, çok boyutlu ve karmaşık ihtiyaçlarına yanıt verebilecek nitelikli, entegre ve çok disiplinli kurumsal bakım merkezlerinin inşasını stratejik bir zorunluluk haline getirmektedir. Türkiye özelinde değerlendirildiğinde, geleneksel geniş aile yapısının çekirdek aileye dönüşmesi, kentleşme oranlarının artması ve kadınların iş gücüne katılımındaki yükseliş, yaşlı bakımını aile içi bir mesele olmaktan çıkarıp kurumsal ve profesyonel bir sosyal hizmet alanına dönüştürmüştür. Sosyal devlet anlayışının bir yansıması olarak, Türkiye'de yaşlı ve engelli bakım hizmetleri, hem mimari projelendirme hem de işletme düzeyinde son derece sıkı, detaylı ve çok katmanlı yasal regülasyonlara tabidir. Bu kapsamlı araştırma raporu, 100 yatak kapasiteli karma bir yaşlı bakım evi ve rehabilitasyon merkezi projesinin hayata geçirilmesi sürecinde dikkate alınması gereken yasal mevzuatları, mekansal büyüklük standartlarını, erişilebilirlik gereksinimlerini ve operasyonel işletme dinamiklerini derinlemesine incelemektedir.

İlgili kanunlar, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı yönetmelikleri, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği ve Türk Standartları Enstitüsü (TSE) normları ışığında hazırlanan bu analiz; yatırımcılar, mimari tasarım ekipleri, şehir plancıları ve sosyal hizmet profesyonelleri için stratejik ve bağlayıcı bir rehber niteliği taşımaktadır. Mekansal organizasyonun sadece fiziksel bir barınma alanı sağlamaktan öte, geriatrik bireylerin psikolojik bütünlüklerini, sosyal etkileşimlerini ve fiziksel rehabilitasyon süreçlerini doğrudan etkileyen terapötik bir araç olduğu gerçeği, bu raporun temel teorik altyapısını oluşturmaktadır. Raporda sunulan veriler, standartlar ve analizler, söz konusu tesisin salt bir gayrimenkul yatırımı değil, ulusal standartlara tam uyumlu, insan onurunu merkeze alan ve yasal denetim süreçlerinden kusursuz biçimde geçebilecek bir sağlık ve sosyal hizmet kampüsü olarak kurgulanması için gerekli tüm teknik alt yapıyı sunmaktadır.

Giriş: Demografik Dönüşüm ve Kurumsal Bakım İhtiyacının Stratejik Analizi

Toplumların demografik yapısındaki yaşlanma eğilimi, yirmi birinci yüzyılın sağlık, sosyal güvenlik ve kentsel altyapı sistemlerinin yeniden yapılandırılmasını gerektiren en kritik küresel trendlerinden biridir. Epidemiyolojik dönüşüm teorisi bağlamında, enfeksiyon hastalıklarından ziyade kronik, dejeneratif ve nörokognitif hastalıkların (Alzheimer, demans, Parkinson gibi) prevalansındaki dramatik artış, yaşam süresinin uzamasının doğal ancak yönetilmesi zor bir sonucudur. Geleneksel enformel bakım modellerinin (aile içi bakım) bu karmaşık medikal ve psikolojik tablo karşısında yetersiz kalması, kurumsal bakım hizmetlerine olan talebin eksponansiyel olarak büyümesine yol açmaktadır. Bu makroekonomik ve sosyolojik bağlamda, 100 yatak kapasiteli bir yaşlı bakım evi ve rehabilitasyon merkezinin projelendirilmesi, salt bir inşaat ve mühendislik faaliyeti olarak değerlendirilemez. Bu girişim; sosyolojik, medikal, psikolojik ve mimari disiplinlerin kesişim noktasında yer alan, yüksek sorumluluk gerektiren kompleks bir sistem tasarımıdır.

Türkiye'de bu tür tesislerin tasarımı, inşası ve işletilmesi, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından belirlenen ve sürekli güncellenen katı standartlara bağlanmıştır. Modern gerontolojik yaklaşımlar, yaşlılık dönemini pasif bir bekleyiş, bir yalıtılmışlık veya sosyal izolasyon evresi olarak değil; aktif, sosyal etkileşime açık ve rehabilite edici bir süreç olarak tanımlar. Dolayısıyla, projelendirilecek 100 yataklı merkezin mimari kurgusu, yaşlı bireylerin bağımsızlıklarını maksimize etmeli, sosyal izolasyon sendromunu önlemeli ve kognitif ya da fiziksel gerileme yaşayan bireyler için güvenli, algılanabilir bir sığınak işlevi görmelidir. Fiziksel çevre ile insan davranışı arasındaki bu güçlü ve kanıta dayalı korelasyon, tesisin yatak odası metrekarelerinden kullanılacak zemin malzemesinin dokusuna, aydınlatma lümen değerlerinden koridor genişliklerine kadar her detayın bilimsel bir titizlikle ve yasal zorunluluklar çerçevesinde hesaplanmasını gerektirmektedir. Özellikle yaşlılık döneminde ortaya çıkan görme keskinliğindeki azalmalar, propriyoseptif duyu kayıpları ve denge sorunları, evrensel tasarım ilkelerinin projeye entegrasyonunu yasal bir zorunluluğun ötesinde, etik ve insani bir sorumluluk mertebesine taşımaktadır.

Hukuki ve Normatif Çerçeve: Yasal Dayanakların Derinlemesine İncelenmesi

Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde faaliyet gösterecek, dezavantajlı gruplara hitap eden sosyal hizmet kuruluşlarının mimari tasarımı ve operasyonel standartları, hiyerarşik bir mevzuat yapısı ile güvence altına alınmıştır. Bir projenin fikir aşamasından çıkıp onay alabilmesi, inşa edilebilmesi ve sürdürülebilir bir şekilde ruhsatlandırılarak faaliyete geçebilmesi için bu yasal metinlerin ruhuna ve lafzına mutlak surette uyulması gerekmektedir. Projenin hukuki zeminini oluşturan temel kanunlar ve yönetmelikler, birbiriyle entegre bir biçimde çalışarak tesisin sınırlarını çizer.

2828 Sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu

Tesisin inşası, amacı ve işletilmesine dair en üst düzey normatif dayanak 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu'dur. Bu kanun, korunmaya, bakıma, yardıma ve rehabilitasyona muhtaç bireylerin tespiti ile bu bireylere sunulacak hizmetlerin genel organizasyon şemasını, devletin denetim yetkisini ve özel teşebbüsün bu alandaki rolünü tanımlar. 100 yataklı projenin açılış izinleri, temel hizmet standartları, kurucu şartları ve Bakanlık denetim mekanizmaları tamamen bu kanunun çizdiği anayasal sınırlar dahilinde şekillenir. Bu kanun, yaşlı bakımını bir "hayır işi" statüsünden çıkarıp, standartları belirlenmiş, denetlenebilir ve profesyonel bir "hizmet sunumu" statüsüne kavuşturmuştur. Yatırımcıların ve mimari ekiplerin, tesisin her bir metrekaresini tasarlarken bu kanunun öngördüğü insan hakları ve onurunu koruma ilkelerini mekansal bir dile çevirmeleri beklenir.

5378 Sayılı Engelliler Hakkında Kanun

Geriatrik bakım merkezlerinin tasarımsal kurgusunda devrim yaratan en önemli yasal metinlerden biri 5378 sayılı Engelliler Hakkında Kanun'dur. Bu kanun, merkezin fiziksel altyapısının hareket kısıtlılığı bulunan, görme veya işitme kaybı yaşayan, tekerlekli sandalye veya yürüteç kullanan bireylerin kullanımına tam uygun olmasını emreder. Mekansal ayrımcılığı önleyici evrensel tasarım ilkelerinin uygulanmasını yasal bir diktate dönüştüren bu kanun, binalarda erişilebilirliğin sağlanmamasını bir hak ihlali olarak tanımlar. Projede yer alacak her türlü asansör, rampa, ıslak hacim ve sirkülasyon alanı, bu kanunun alt mevzuatları ve standartları ışığında projelendirilmek zorundadır.

Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği ve Kentsel Entegrasyon

Bir mimari projenin hayata geçebilmesi için sadece Sosyal Hizmetler mevzuatına değil, aynı zamanda Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının imar mevzuatına da uyum sağlaması gerekmektedir. Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği, binanın yapılacağı arsanın imar durumu, emsal (Kat Alanı Katsayısı - KAKS) hesabı, bina kat yükseklikleri, çekme mesafeleri ve zorunlu otopark sayısı gibi temel inşaat kurallarını belirler. Sosyal altyapı alanları ve sağlık tesisleri için yönetmelik genellikle yatırımcıyı teşvik edici özel emsal avantajları sunar.

Yönetmeliğin 57. maddesi uyarınca, yapı sahibi veya vekilince ilgili kanun, plan ve Türk Standartlarına uygun mimari projelerin hazırlatılması yasal bir mecburiyettir. Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği'nin sosyal tesisler ve yaşlı bakım kuruluşları için getirdiği en belirgin zorunluluklardan biri dolaşım alanları ile ilgilidir. Yönetmeliğin 29. maddesi, umumi binalarda hol ve koridor genişliklerinin 1.20 metreden az olamayacağını kesin bir dille hükme bağlamaktadır. Bu genişlik, iki tekerlekli sandalyenin veya bir acil durum sedyesinin yanında yürüyen personelin rahatça manevra yapabilmesi için tanımlanmış asgari bir standarttır. Bununla birlikte, yaşlıların düşme risklerini minimize etmek ve propriyoseptif duyularındaki zayıflamayı telafi etmek amacıyla, aynı madde yaşlı bakım kuruluşlarında yer alan hol ve koridorların her iki duvarında, yerden tam 80 cm yüksekliğinde kesintisiz destek küpeşteleri (tutunma barları) yapılmasını yasal bir şarta bağlamıştır.

Tesis Sınıflandırması ve İlgili Yönetmeliklerin Kesişim Kümesi

Türkiye'de Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı, yaşlılık ve engellilik durumlarını medikal ve sosyal ihtiyaçlar bağlamında kategorize etmiştir. Projenin 100 yataklı entegre bir tesis olduğu ve rehabilitasyon hizmetlerini de kapsadığı göz önüne alındığında, yatırımın tek tip bir yönetmeliğe değil, hedeflenen hasta/sakin profiline göre farklılık gösteren birden fazla ihtisas yönetmeliğine tabi olacağı açıktır. Mimari projenin avan proje aşamasından itibaren bu çok katmanlı fonksiyon şeması ile tasarlanması gerekmektedir.

Özel Huzurevleri ile Huzurevi Yaşlı Bakım Merkezleri Yönetmeliği

Bu temel yönetmelik, yaşlı bakım hizmeti veren kuruluşları iki ana kategoriye ayırır. İlk kategori olan "Huzurevi", sağlıklı yaşlıları huzurlu bir ortamda korumak, bakmak, sosyal ve psikolojik ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla yirmi dört saat yatılı hizmet veren kuruluşlardır. İkinci kategori olan "Huzurevi ve Yaşlı Bakım Merkezi" ise, sağlıklı yaşlıların yanı sıra, ruh sağlığı yerinde olup bulaşıcı hastalığı bulunmayan ancak yatağa bağımlı ya da fiziksel/zihinsel gerilemeleri nedeniyle özel ilgi, medikal destek ve koruma gerektiren "Özel Bakım Yaşlılarına" hizmet veren kuruluşlardır.

Yönetmelik, akıl ve ruh sağlığı yerinde olmadığı halde (örneğin ileri evre demans veya Alzheimer hastaları) bu hizmetlerden yararlandırılacak olan yaşlıların, sağlıklı yaşlılardan ayrılarak kuruluşun farklı bölümlerinde veya tamamen ayrı binalarda bakılmasını şart koşmaktadır. Aynı merkez bünyesinde farklı niteliklere sahip yaşlılara bakım hizmeti verilmesi halinde, bu niteliklere uygun olarak izole edilmiş, kendi içinde otonom sosyal ve yatak alanları olan ayrı bölümler (bloklar veya katlar) oluşturulması mimari bir zorunluluktur. 100 yataklı projenin tasarımında bu segregasyonun (ayrımın) dikeyde katlar arası veya yatayda pavyon/blok sistemi ile çözümlenmesi gerekmektedir.

Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği

Eğer 100 yataklı projenin rehabilitasyon ayağı, 5378 sayılı kanun kapsamında ağır engelli statüsündeki bireylere (bedensel, zihinsel veya ruhsal engelli) yönelik yatılı veya gündüzlü bakım hizmetlerini kapsayacak ise, tesis "Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği" hükümlerine de tabi olacaktır. Bu yönetmelik, huzurevi yönetmeliğinden farklı olarak engelli bireylerin yaşam alanları için daha geniş metrekare standartları, farklı personel yapılandırmaları ve özel grup çalışma odaları talep etmektedir. Bir yatırımcının aynı kampüs içerisinde hem huzurevi hem de engelli bakım merkezi ruhsatı alabilmesi için, binaların girişlerinin, personellerinin ve yaşam alanlarının bu iki farklı yönetmeliğin asgari şartlarını aynı anda ve eksiksiz karşılayacak şekilde projelendirilmesi hayati önem taşır.

Kapasite Planlaması ve Yatak Odası Standartlarının Mimari ve Psikolojik Etkileri

Bakanlık denetimlerinden başarıyla geçmenin ve hedeflenen "100 kişi" kapasite onayını almanın temel ve en tavizsiz şartı, kişisel yaşam alanlarının (yatak odalarının) yönetmelikte belirlenen asgari net metrekare ölçütlerini tam olarak karşılamasıdır. Yatak odaları, kurumsal bakıma alınan yaşlı bireylerin geçmiş yaşamlarındaki "ev" mefhumunun yerini alan, günün önemli bir bölümünü geçirdikleri, en üst düzeyde mahremiyet, psikolojik aidiyet ve konfor gerektiren temel yaşama üniteleridir. Bu alanların boyutları, enfeksiyon kontrolü (hava sirkülasyonu), psikolojik stresin azaltılması ve acil durumlarda tıbbi müdahale ergonomisi göz önünde bulundurularak Bakanlıkça standardize edilmiştir.

Huzurevi Yatak Odası Kapasite ve Alan Optimizasyonu

Özel Huzurevleri ile Huzurevi Yaşlı Bakım Merkezleri Yönetmeliği uyarınca, yatak odalarının genişliği tesisin resmi kapasitesini doğrudan tayin eden en önemli formüldür. Odaların banyo ve tuvalet (ıslak hacimler) ile balkonlar hariç tutularak hesaplanan net zemin kullanım alanları, odada konaklayacak kişi sayısına göre kesin sınırlarla tablolaştırılmıştır.

Tablo 1: Özel Huzurevleri Yönetmeliğine Göre Yatak Odası Net Alan Standartları.

Yukarıdaki metrekare gereksinimlerine ek olarak, hacimsel ferahlığın, doğal aydınlatmanın ve sağlıklı mekanik/doğal havalandırmanın sağlanması amacıyla tüm yatak odalarında yerden tavana olan net (süpürgeliklerden asma tavana kadar) yüksekliğin en az 2.60 metre olması yasal bir zorunluluktur. Bu hacim, odada birikebilecek patojenik yükün seyrelmesine ve yaşlıların klostrofobik hissetmemesine yardımcı olur.

Odaların yerleşimi rastgele yapılamaz; yönetmelik açıkça odaların pencere önlerinden yaşlıların dışarıyı seyredebilecekleri, doğal ışıktan ve dış mekan manzarasından faydalanabilecekleri şekilde döşenmesini emreder. Bu kural, sirkadiyen ritmin (biyolojik saatin) düzenlenmesi ve depresyonun önlenmesi açısından kritik bir gerontolojik tasarım ilkesidir. Karyolaların birbirine bitişik nizamda, hastane koğuşu gibi yerleştirilmesi kesinlikle yasaktır. Her yaşlının oda içerisinde yürüteç veya tekerlekli sandalye ile karyolası, dolabı ve banyosu arasında rahatça manevra yapabilmesi için eşyalar arası sirkülasyon mesafelerinin korunması şarttır.

Donanım standartları bağlamında, evsel ve sıcak bir atmosfer yaratmak maksadıyla odalarda soğuk metalik yüzeyler yerine ahşap malzemelerin kullanılması yönetmelikçe tavsiye edilmektedir. Her yaşlı birey için standart olarak tahsis edilmiş bir karyola, kişisel eşyalar için giysi dolabı, başucu etajeri, rahat bir koltuk ve sandalye bulunmalıdır; ayrıca her odada yemek yeme veya okuma faaliyetleri için bir masa (veya sehpa) bulunması esastır. Yatağa bağımlı sakinler için karyolaların tekerlekli ve sırt/ayak kısımlarının mekanik veya motorlu olarak ayarlanabilir nitelikte olması, yatak yaralarını (dekübitüs ülseri) önlemek için medikal havalı yatak ve sıvı geçirmez yatak koruyucu alez kullanılması, ayrıca yatak üstü yemek servis masaları tahsis edilmesi de zorunluluklar arasındadır. Zemin kaplamaları düşme travmalarını minimize edecek özellikte olmalı; tekerlekli sandalye hareketini zorlaştıran, toz akarlarını (mite) barındıran tam taban halı kaplaması yerine, kolay temizlenebilir anti-statik ve anti-bakteriyel özellikli medikal zemin kaplamaları (PVC, linolyum) veya lokal parça halılar tercih edilmelidir.

Engelli Özel Bakım Üniteleri İçin Yatak Odası Farklılıkları

Projenin rehabilitasyon ayağı "Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezi" statüsünde ruhsatlandırılacak kısımları içeriyorsa, bu alandaki yatak odası standartları farklı bir yönetmelik rejimine tabidir. Engelli bireyler için ayrılan yatak odalarının her bir kişi için asgari 5 metrekare düşecek büyüklükte olması kesin bir kuraldır. Huzurevlerinde dört kişilik odalara izin verilirken, engelli hizmeti veren merkezlerde engellilerin dinlenebileceği yatak odalarının en fazla üç kişilik olabileceği kuralı mevcuttur. Bu ayrım, engelli bireylerin olası hiperaktivite, kriz anları veya ağır medikal müdahale gereksinimleri sebebiyle daha fazla kişisel manevra alanına ihtiyaç duymalarından kaynaklanmaktadır.

Sosyal Donatı ve Açık Alanların Terapötik Rolü

Kurum bakımının literatürde en çok tartışılan risklerinden biri olan "sosyal izolasyon" ve "kurumsallaşma sendromunu" önlemek için, tesis içindeki açık ve kapalı ortak alanların hem niceliksel (metrekare) hem de niteliksel (tasarım) bakımından üst düzeyde planlanması gerekmektedir. Ortak alanlar, yaşlıların sadece boş zaman geçirdiği atıl yerler değil, psiko-sosyal terapinin, sosyalleşmenin ve motor becerilerin aktif olarak desteklendiği mekanlardır.

Açık Sosyal Donatı Alanı (Güvenlikli Bahçe)

Geriatrik bireylerin psikolojik sağlığının korunması, kemik erimesine (osteoporoz) karşı D vitamini sentezinin desteklenmesi ve depresif semptomların hafifletilmesi için dış mekan erişimi hayati öneme sahiptir. Mevzuat, açık alanlar konusunda inisiyatife veya yoruma mahal bırakmayan son derece net bir metrekare zorunluluğu getirmiştir. Özel Huzurevleri Yönetmeliği uyarınca, her tesiste yaşlıların diledikleri zaman çıkıp dolaşabileceği, hava alabileceği ve açık havada boş vakitlerini geçirebileceği, tesis kapasitesindeki "her yaşlıya en az 3 metrekare alan" düşecek bir bahçe bulunması yasal bir zorunluluktur.

Söz konusu proje 100 yatak kapasitesi üzerinden planlandığına göre, mimari vaziyet planında minimum 300 metrekare büyüklüğünde, tamamen sakinlerin kullanımına tahsis edilmiş net bir açık rekreasyon alanı (bahçe) gösterilmek zorundadır. Bu bahçenin, dışarıdan gelebilecek tehlikelere karşı etrafının standartlara uygun ihata duvarı veya çit ile çevrili olması ve ana giriş kapısında personelin nöbet tutacağı bir güvenlik kulübesi bulundurulması emredilmektedir.

Biyofilik tasarım (insanın doğaya olan genetik bağı) ilkeleri gereği, bu bahçe alanlarında toksik ve alerjen olmayan yerel bitki türleri seçilmeli, yaz aylarında güneş çarpmasını önleyecek gölgelikli oturma grupları (kamelyalar) oluşturulmalıdır. Özellikle demanstan muzdarip yaşlıların amaçsız gezinme davranışları (wandering) sergiledikleri bilindiğinden, bahçe sirkülasyon rotalarının çıkmaz sokağa dönüşmeyen, kaybolma hissi yaratmayan ve hastayı başladığı noktaya güvenle geri getiren dairesel (loop) yürüyüş yolları şeklinde tasarlanması, modern yaşlı bakım mimarisinin vazgeçilmez bir standardıdır. Bahçe zemininde kot farkları varsa, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği ve TS 9111 gereği merdiven ve rampa çözümleri aynı güzergahta, ancak birbirini engellemeyecek şekilde ayrı ayrı konumlandırılmalıdır.

Kapalı Ortak Kullanım Alanları ve Rehabilitasyon Mekanları

Tesisteki kapalı ortak alanlar, yaşlıların bir araya gelip komünite (topluluk) hissini yaşadıkları alanlardır. Yönetmelik, bu alanlar için yatak odalarında olduğu gibi kesin bir formül vermese de, işlevsellik şartı arar.

Dinlenme, Oturma ve Hobi Salonları

Dinlenme, televizyon izleme, kütüphaneden faydalanma ve müzik dinleme amaçlı ortak salonların son derece aydınlık, ferah, akustik olarak konforlu, sakin ve kolay temizlenebilir mobilyalarla tefriş edilmiş olması gerekir. 100 kişinin eşzamanlı veya vardiyalı kullanım senaryoları düşünülerek kapasiteye cevap verebilecek büyüklükte ana salonlar tasarlanmalıdır. Modern huzurevi mimarisinde büyük ve gürültülü tek bir salon yerine, daha küçük ve spesifik aktivitelere odaklanmış (örneğin sadece sessiz okuma odası veya ayrı bir TV izleme odası) çoklu salon konsepti tercih edilmektedir.

Mimari planlamanın en zarif gerekliliklerinden biri de "oturma köşeleri"dir. Yönetmelik, uzun koridorlarda, antrelerde ve merdiven başlarında, yaşlıların ikişerli veya üçerli küçük gruplar halinde karşılıklı sohbet edebileceği oturma birimleri (nişler) oluşturulmasını talep eder. Bu tür ara mekanlar, yaşlıların tesisteki sirkülasyon sırasında yorulduklarında dinlenmelerine olanak tanıyarak kardiyovasküler yorgunluğu ve nefes darlığını önler. Ayrıca yasal bir gereklilik olarak, müzik, tiyatro, resim, el sanatları ve dikiş atölyesi gibi ince motor becerilerini geliştirecek uğraşı terapileri (ergoterapi) için özel hobi odaları oluşturulmalıdır. Mevzuatın getirdiği bir diğer kesin kural ise, sigara kullanan yaşlılar için kurumun duman emici özel bir havalandırma sistemine sahip, diğer alanlardan izole edilmiş bir sigara içme odası planlanmasıdır.

Beslenme, Yemek Salonları ve İkram Üniteleri

100 yataklı bir tesisin operasyonel kalbi, lojistik açıdan kusursuz işlemesi gereken beslenme üniteleridir. Yemek salonları, self-servis veya masaya servis işleyişine uygun, güçlü bir mekanik havalandırma düzeneğine sahip olmalı ve tekerlekli sandalye ile masaya yanaşmaya uygun, kolçaksız sandalyeleri barındıran 4-6 kişilik ergonomik masalarla donatılmalıdır. Mimari standartlarda 100 kişinin aynı anda yemek yemesi ve tekerlekli sandalyelerin masalar arası manevra (sirkülasyon) yapabilmesi için yemek salonlarında kişi başı ortalama 1.5 ila 2 metrekare baz alınır; bu da tesisinizde yaklaşık 150-200 metrekarelik bir ana yemek salonu tasarımı gerektirir. Çok katlı, dikey veya yatay yayılımlı büyük binalarda, fiziksel gerilemesi olan yaşlıların her öğün zemin kattaki ana yemekhaneye inmekte zorlanabileceği göz önüne alınarak, her katta "kat yemek salonları" oluşturulması yönetmelikçe de tavsiye edilen güçlü bir işletme modelidir.

Ana mutfak tasarımı, çapraz bulaşma (cross-contamination) riskini sıfıra indirmek üzere katı bir iş akış şemasına dayanmalıdır. Zemin ve duvarlar kolay temizlenebilir, antibakteriyel endüstriyel seramik veya epoksi malzemeden olmalı, yemek kokusunun bina içine sızmasını önleyici güçlü bir egzoz havalandırma düzeneği (negatif basınç) bulunmalıdır. Çiğ et, taze sebze, hamur işi gibi farklı gıda gruplarının hazırlama ve pişirme tezgahları çapraz enfeksiyonu engellemek için kesin çizgilerle birbirinden ayrılarak düzenlenmelidir. Ayrıca ana yemek saatleri dışında ortak yaşama destek mahiyetinde, her katta yaşlıların kendi başlarına sıcak içecek yapabilecekleri, ocak, eviye ve buzdolabı içeren küçük "kat ofisleri" (yaşlı mutfakları) bulunması da yönetmeliğin sosyal hayata entegrasyon için sunduğu bir gerekliliktir.

Rehabilitasyon ve Grup Etkinlik Alanları Kapasiteleri

Proje konseptinin bir ayağı "Rehabilitasyon Merkezi" olduğu için, 100 kişilik kapasitenin medikal durumlarına ve fiziksel terapilerine cevap verecek büyüklükte, ilgili teknik cihazların (paralel bar, tırmanma merdiveni, elektroterapi üniteleri vb.) yerleşebileceği bir "fizik tedavi bölümü" kesinlikle bulunmalıdır. Bu birimin, yatağa bağımlı ve tekerlekli sandalye kullanan sakinlerin asansör transferleriyle yorulmadan erişebilmesi için binanın giriş katında veya birinci katında yer alması kuvvetle tavsiye edilir.

Tesisin engelli bireylere hizmet veren (gündüzlü veya yatılı) "Özel Bakım Merkezi" bölümleri için çok daha spesifik alan ölçüleri tanımlanmıştır. Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği, gündüzlü hizmetten yararlanacak veya etkinliklere katılacak engelli bireyler için oluşturulacak "grup etkinlik odalarında", içerideki engelli birey başına en az 2 metrekare net kullanım alanı ayrılmasını katı bir norm olarak belirlemiştir. On kişilik bir terapi grubunun çalışacağı odanın bürüt değil net alanının minimum 20 metrekare olması bu kuralın bir yansımasıdır.

TS 9111 Evrensel Tasarım ve Erişilebilirlik Standartlarının Detaylı Analizi

Bir sosyal hizmet tesisi inşaatının salt imar yasalarına uygun olması yetmez; 5378 sayılı Kanun gereği "TS 9111: Engelliler ve Hareket Kısıtlılığı Bulunan Kişiler İçin Binalarda Ulaşılabilirlik Gerekleri" standardına noktası virgülüne uygun olması zorunludur. Erişilebilirlik, projede sonradan eklenecek bir lüks değil, avan proje aşamasında şablonu belirleyen çekirdek konsepttir. Bu normlara uyulmaması, ruhsat iptali ve projenin tamamen durdurulması ile sonuçlanabilecek ağır yaptırımları beraberinde getirir.

Dikey ve Yatay Sirkülasyon: Merdivenler, Rampalar ve Yürüyüş Yolları

Yaşlıların düşme riskini minimize etmek ve mekansal oryantasyonlarını sağlamak için, kot farkı olan her alanda sıkı geometrik ve mimari önlemler alınmalıdır. TS 9111 standardı, merdivenlerin rıht ve basamak ölçüleri için esnetilemez parametreler sunar.

Tablo 2: TS 9111 Standardına Göre Erişilebilir Merdiven Ölçütleri.

Yaşlıların ayak takılmalarını önlemek amacıyla, hiçbir merdiven basamağının ucunda eski mimari alışkanlıklardan olan lamba/çıkıntı profilleri bulunmamalıdır. Alternatif sirkülasyon olarak rampalar dizayn edildiğinde, standartlara göre rampa eğimi %8'i aşmamalıdır. Dahası, tekerlekli sandalyenin, akülü aracın veya yürütecin tekerleğinin rampa kenarından boşluğa kayıp düşmesini engellemek maksadıyla, rampaların iki yanına boydan boya en az 5 santimetre yüksekliğinde koruyucu kenar bordürleri inşa edilmesi mecburi kılınmıştır. Rampa inşasının mevcut arazinin veya binanın topografik zorlukları nedeniyle mimari açıdan imkansız olduğu özel durumlarda, dikey erişim standart asansörler ile, asansörün sığmadığı yerlerde ise hidrolik platform veya engelli merdiven asansörleri ile sağlanmalıdır. TS 9111, mekanik çözümlerin sadece mimari rampa çözümlerinin tüketildiği hallerde tercih edilmesini öğütler. Alternatif erişilebilir girişlerin (örneğin yan bahçe asansör girişi) var olduğu binalarda, bu güzergahların okunaklı, uluslararası engelli sembolünü taşıyan levhalar ve tabelalar ile kesintisiz şekilde işaretlenmesi zorunludur.

Yatay geçişlerde, TS 9111 standardına göre ulaşılabilir bir engelsiz güzergahın net geçiş genişliği en az 90 cm olmak zorundadır. Koridor üzerinde yer alan yapısal (kolon gibi) veya donanımsal çıkıntılar geçişi daraltıyorsa, bu çıkıntıların uzunluğunun 61 cm'yi geçmemesi şartıyla geçiş genişliğinin istisnai olarak 81.5 cm'ye düşmesine müsaade edilebilir. Ancak yukarıda bahsedildiği üzere, Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği sosyal tesislerde ana sirkülasyon hol ve koridor genişliğini zaten 1.20 metrenin altında kabul etmemektedir ve bu alanlarda kesintisiz 80 cm yüksekliğinde küpeşteler şarttır. Bina ana giriş kapılarının önüne, tekerlekli sandalye kullanıcısının kapıyı açarken tekerlekli sandalyesi ile geri doğru manevra yapabileceği kadar geniş ve düz bir manevra alanı bırakılması, giriş kapılarının zemin ile hemzemin (eşiksiz) olması kritik önem taşır. Bina girişinde kullanılacak toz/kir tutucu paspaslar, tekerlekli sandalye tekerleklerinin takılmasını önlemek için yüzey seviyesine sıfır olarak zemine gömülü (sert tip) şekilde monte edilmelidir.

Dış Mekan Erişimi, Otopark ve Karşılama Alanları

Tesisin otopark düzenlemesi, acil durum ambulanslarının giriş-çıkış manevralarını ve hareket kısıtlılığı olan bireylerin araç transferlerini en güvenli şekilde destekleyecek nitelikte planlanmalıdır. TS 9111 kurallarına göre, tesis açık veya kapalı otoparkında yer alacak engelli park yerleri, binanın asansörüne veya erişilebilir ana girişine maksimum 30 metre mesafede konuşlandırılmalıdır. Arazinin büyük olması ve bu kuralın uygulanamaması halinde mesafe en fazla 50 metreye esnetilebilir.

Engelli park yeri tasarımı standart otopark çizgilerinden farklıdır. Tekerlekli sandalyenin aracın yanına getirilip bireyin araçtan sandalyeye (veya sandalyeden araca) güvenle transfer edilebilmesi için bir "transfer alanı" (taralı boşluk alanı) bırakılması şarttır. Bu transfer alanı dahil olmak üzere, her engelli taşıtı için otopark zemininde ayrılacak park yeri genişliği asgari 400 cm (4 metre) olarak çizilmek ve uygulanmak zorundadır. Park yerleri, sürücülerin ve yayaların bahçe girişinden itibaren algılayabileceği kadar net, görünür, dayanıklı, temizlenebilir malzemeden yapılmış yatay (zemin boyası) ve düşey (tabela) işaretlendirmelerle açıkça belirtilmelidir.

Kuruma giriş yapıldığında yaşlıyı, aileyi veya personeli karşılayacak olan danışma/kabul bankolarının tasarımı, tekerlekli sandalye ergonomisini temel almalıdır. Bankolar ana girişin yakınında, erişilebilir güzergah üzerinde olmalıdır. Tekerlekli sandalye kullanan sakinlerin görevliyle yüz yüze, göz hizasında ve saygı çerçevesinde iletişim kurabilmesi amacıyla, danışma bankolarının en az 90 cm genişliğindeki bir kısmı alçaltılmış olmalı; bu alçaltılmış kısmın yerden yüksekliği 75 cm ile 86 cm aralığında tasarlanmalıdır. Bireyin tekerlekli sandalyesi ile bankoya önden yanaşabilmesi ve dizlerinin banko altına girebilmesi için masa tablasının altında en az 60 cm derinliğinde bir diz boşluğu bırakılmalıdır. Dahası, danışma veya diğer hizmet bankolarının (ödünç alma, vezne vb.) tam önünde, tekerlekli sandalyenin kendi ekseni etrafında 360 derece dönebilmesini (tam tur manevra) sağlayan en az 150 cm x 150 cm boyutlarında boş bir manevra alanı mutlak surette tasarlanmalıdır. Görme engelli sakinlerin ana rotaları bulabilmesi için, kamuya açık binalarda girişe kadar ve içeride ana sirkülasyon hatlarında hissedilebilir kılavuz yürüme yüzeyleri (kabartmalı sarı bantlar) yerleştirilerek yönlendirme yapılmalıdır. Duvara monte edilen nesneler hususunda da görme engelliler düşünülmüş olup; koridorlarda 68 cm ile 220 cm yükseklik aralığında bulunan pano, yönlendirme levhası, yangın söndürücü dolabı gibi objelerin duvardan dışarı doğru 10 santimetreden fazla çıkıntı yapması, görme engellilerin bastonla algılayamayıp başlarını çarpma riskine karşı yasaklanmıştır.

Islak Hacimler ve Acil Durum İletişim Sistemleri

Banyo ve tuvalet alanları, ıslak zemin ve hareketli aktarım gerektirdiği için yaşlılar adına en yüksek düşme, kayma ve majör travma (kalça kırıkları vb.) riskini barındıran kritik mahallerdir. Mevzuat, ıslak hacimlerin tasarımında fonksiyonelliği, hijyeni ve evrensel güvenliği ön planda tutar. Gerek her yatak odasının banyosunda gerekse ortak kullanıma sunulan "kat banyolarında", tekerlekli sandalyenin kolayca girebileceği engelsiz, eşiksiz, düzayak bir mimari (roll-in shower) oluşturulmalıdır. Banyo girişlerinde yaşlıların soyunurken veya giyinirken dinlenebilmesi için plastik kaplı kanepeler bulundurulmalı, duş musluklarının tam önüne ise yaşlıların yıkanırken düşmelerini engellemek üzere hijyenik, antibakteriyel malzemeden yapılmış, duvara monteli katlanabilir veya sabit oturaklar yerleştirilmelidir.

Klozetlerin yanlarında ve duş alanlarının duvarlarında, yatay ve düşey olarak konumlandırılmış, bir insanın tüm vücut ağırlığını güvenle taşıyabilecek ankraj mukavemetine sahip paslanmaz çelikten veya ılık dokunuşlu malzemeden mamul sabit tutunma rayları (barlar) yer alması zorunludur. Ortak kullanım tuvalet ve lavaboları kadınlar ve erkekler için açık ve net bir biçimde ayrı planlanıp tabelalandırılmalı; rezervuarlar yaşlı kas gücüyle kolayca çalıştırılabilecek basma veya çekme tipinde ergonomik olarak seçilmelidir. Lavabolar, tekerlekli sandalyenin veya oturarak yıkanmayı tercih eden yaşlının dizlerinin altına girebileceği biçimde ayaklıklı (sütunlu) değil, duvara asma tip olarak yaşlı ergonomisine uygun yüksekliğe monte edilmelidir. Lavabolarda kullanılan ayna, etajer, havluluk ve sabunluk gibi aksesuarlar mutlaka duvara sabitlenmeli ve eğilmeden, uzanmadan kolayca ulaşılabilecek standart erişim seviyelerinde olmalıdır.

Tesisin genel medikal atık ve enfeksiyon kontrol lojistiği kapsamında, yatağa bağımlı hastalarda kullanılan ördek ve sürgülerin yıkanıp, dezenfekte edilip güvenle saklanabileceği özel havalandırmalı ve eviyeli "ördek ve sürgü odaları" planlanması mimari ve hijyenik bir zorunluluktur. Ayrıca yaşlıların şahsi giysilerini veya ufak çamaşırlarını kendi başlarına yıkayıp ütüleyebilmeleri için katlarda çamaşır makinesi, lavabo, taşınabilir çamaşır askılığı ve ütü donanımı barındıran kat çamaşır odaları tahsis edilmelidir.

Tıbbi acil durumlarda (düşme, kalp krizi, solunum sıkıntısı) saniyelerin hayati önemi göz önünde bulundurularak, tesisin tam donanımlı bir telemetri ve hemşire çağrı ağı ile örülmesi gerekmektedir. Yönetmelik, her yatak odasında bulunan her bir karyolanın başucunda, yaşlının yatakta uzanırken hiçbir fiziksel zorluk çekmeden erişip basabileceği veya çekebileceği bir personel çağırma (alarm) zil düzeneğinin bulunmasını kesin bir tesis şartı olarak koşar. Bu acil çağrı iplerinin ve butonlarının, özellikle düşme riskinin en yoğun olduğu tuvalet ve banyolarda, yaşlının yere düştüğünde dahi uzanıp çekebileceği şekilde yere kadar sarkan ipli formlarda kurgulanması evrensel bir güvenlik standardıdır. Ayrıca, demans hastalarının ve yaşlıların gece uykudan uyandıklarında tuvaleti bulamamaları, karanlıkta yönelimlerini kaybedip düşmeleri (sundowning ve dezoryantasyon) riskine karşılık, odalarda zifiri karanlık oluşmasını engelleyecek şekilde yerden hafif lümenli aydınlatma sağlayan "gece lambası" (night-light) altyapısının kurulması mevzuat tarafından dikte edilmektedir.

İdari Organizasyon, Personel Yapılanması ve İşletme Dinamikleri

100 yatak kapasiteli bir huzurevi ve rehabilitasyon merkezinin mimari ve mühendislik inşası kusursuz tamamlanmış olsa dahi, tesisin Bakanlık'tan resmi Açılış İzin Belgesi alabilmesi ve hasta/sakin kabulüne başlayabilmesi için çok katı ve detaylı bir personel istihdam politikasını hayata geçirmesi gerekmektedir. Bir kurum, fiziksel donanımı ile değil, ancak içindeki nitelikli insan kaynağı ile gerçek bir "bakım ve sosyal hizmet merkezi" vasfını kazanır.

Asgari Kadro ve Liyakat Esasları

Tesisin açılış izin belgesinin düzenlenebilmesi için, ilgili personellerin sigortalı işe giriş bildirgelerinin Sosyal Güvenlik Kurumu il müdürlüğüne bildirilmiş olması hukuki bir ön şarttır. Engelli Bireylere Yönelik Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği uyarınca, merkez binasına tek bir engelli birey dahi kabul edilmeden önce tesiste en az bir adet meslek personeli (sosyal çalışmacı, psikolog, çocuk gelişimcisi veya fizyoterapist), bir adet sağlık personeli (tabip, hemşire veya sağlık memuru), en az dört adet sertifikalı bakıcı personel ve vardiya düzeninin 7/24 kesintisiz sürmesini güvence altına alacak üç adet nöbet sorumlusunun fiilen istihdam edilmesi zorunludur. Tesis kapasitesi dolmaya başladıkça, belirlenen hasta/bakıcı ve hasta/hemşire oranlarına göre bu sayılar yönetmeliğin belirlediği katsayılarla orantılı olarak artırılır.

Tesisin kurucusu ve en üst düzey yöneticisi olan Sorumlu Müdür'ün, taşıması gereken yasal nitelikler yönetmelikte tanımlanmıştır; bu kişinin öncelikle Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olması genel bir şart olarak aranır. Müdürün görev, yetki ve sorumluluk alanı, merkezin resmi temsiliyetinden, personelin çalışma gün ve saatlerinin tanzimine, nöbet listelerinin oluşturulmasından, tesis içi hijyenin, bakım hizmetinin ve beslenme programlarının denetlenmesine kadar son derece geniş ve bağlayıcı bir yelpazeyi kapsar.

Kabul Kriterleri, Sağlık Raporları ve Kurum İçi Disiplin

Kuruluşa bakım hizmeti almak üzere kabul edilecek bireylerin tespiti, tamamen tıbbi, yasal ve bürokratik bir prosedüre bağlıdır. Kişinin tesise başvurusunda nüfus cüzdanı, gelir belgesi, adli sicil kaydı gibi evrakların yanı sıra en kritik unsur Sağlık Kurulu Raporu'dur. Aday bireyin, tesis bünyesindeki diğer yaşlıların huzurunu ve sağlığını tehdit edecek bulaşıcı bir hastalığının bulunmadığına ve madde bağımlısı olmadığına dair resmi teşhisler şarttır. Aday sakinlerin, tam teşekküllü devlet veya üniversite hastanelerinin psikiyatri ve ilgili kliniklerinden alacakları bu Sağlık Kurulu Raporunun karar bölümünde açıkça ve tereddütsüz olarak "Huzurevine girmesinde sakınca yoktur" veya "Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde bakım görmesinde sakınca yoktur" ibaresinin yer alması kesin bir hukuki gerekliliktir.

Kurum içi düzenin ve barışın sağlanması, çeşitli sosyo-kültürel geçmişlerden gelen 100 farklı bireyin bir arada yaşadığı bir ortamda kaçınılmaz bir yönetsel ihtiyaçtır. Kurum kurallarına uyulmaması, geçimsizlik, diğer sakinlere fiziksel veya sözlü taciz gibi durumlarda işletilecek süreçler şeffaf ve çok katılımlı bir "Disiplin Kurulu" vasıtasıyla yönetilir. Disiplin kurulu; kurum müdürü (veya yardımcısı) başkanlığında, kurumda görevli sosyal çalışmacı, psikolog, tabip, hemşire ve yaşlı sakinleri temsilen onların kendi aralarından demokratik yolla seçtikleri bir yaşlı temsilcisinin katılımıyla toplanır. Kurul, olayın taraflarının ve şikayet edilen yaşlının savunmasını dosya üzerinden veya sözlü olarak dinler ve kararlar oy çokluğu ile alınır. Disiplin yaptırımları, suçun mahiyetine göre aşamalıdır; öncelikle temizlik kurallarına uymama veya geçimsizlik gibi hallerde "Uyarma" cezası verilir. İhlallerin devamı veya şiddet içermesi durumunda yaşlının kuruluştaki "Oda veya Blok Değişikliği" kararı alınabilir. Tüm bu önlemlere rağmen olumsuz davranışların kronikleşmesi ve diğer sakinlerin güvenliğinin risk altında olması durumunda, Bakanlık yetkililerinin onayıyla kişinin "Kuruluş Değiştirmesi" (başka bir tesise nakli veya ilişiğinin kesilmesi) karara bağlanır.

Mimari Projelendirme, Ruhsatlandırma ve Yatırım Süreci Stratejileri

100 yatak kapasiteli devasa bir bakım ve rehabilitasyon kampüsü yatırımının, gerek yerel yönetimler (belediyeler) gerekse bakanlık birimleri (il müdürlükleri) arasında bitmek bilmeyen bürokratik engellere ve revizyon taleplerine takılmadan ilerleyebilmesi için doğru sırayla ve stratejik bir projelendirme şeması ile ilerlenmesi elzemdir.

Yatırımın fiziksel sahada atılacak ilk adımı arazinin imar analiziyle başlar. Planlı Alanlar İmar Yönetmeliği doğrultusunda, söz konusu arazideki sosyal hizmet tesisleri ve özel sağlık donatı alanlarına tanınan özel KAKS (Emsal) hakları, bodrum katların iskanı ve çekme mesafesi avantajları mimari ekip tarafından derinlemesine değerlendirilmelidir. Yatırımın resmi başlama vuruşu "Avan Proje Onayı"dır. Mimari takım; rampa eğimlerini, asansör şaft büyüklüklerini, yatak odası net metrekarelerini, açık bahçe alanını (min. 300 metrekare) ve koridor küpeşte boşluklarını içeren taslak avan projeyi tamamladığında, ruhsat için belediyeye gitmeden önce, ilk onay alınacak makam doğrudan yatırımın inşa edileceği ildeki "Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü" olmalıdır.

İl Müdürlüğünde görevli mühendis ve mimar denetçiler, mimari projeyi, yukarıda analiz edilen yönetmeliklerin "Fiziksel Özellikler" veya "Binada Aranacak Şartlar" bölümlerindeki güncel kontrol listelerine (check-list) göre milimetrik olarak incelerler. Asgari oda büyüklükleri, kapı genişlikleri, ıslak hacim dönüş çapları ve engelli standartları (TS 9111) bu aşamada projeye işlenmiş olmalıdır. Avan proje, Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünce mühürlenip onaylandıktan sonra asıl belediye süreci başlar. Belediye nezdinde Zemin Etüdü Onayı, Yapı Ruhsatı ve inşaat bitiminde Asansör Tescil Belgesi ile İskan (Yapı Kullanma İzin Belgesi) alınarak süreç tamamlanır. Bakanlık uzmanlarının onayından ve süzgecinden geçmeyen hiçbir mimari çizimin belediyede ruhsatlandırılmaması, yatırımcıyı iskan sonrası kırım-döküm gerektiren, duvarların yıkılıp kapıların genişletilmesi gibi devasa tadilat maliyetlerinden ve aylar sürecek zaman kayıplarından koruyan en stratejik ve rasyonel hamledir.

Sonuç

Türkiye'de 100 yatak kapasiteli tam donanımlı bir yaşlı bakım evi ve rehabilitasyon merkezi inşa edip işletmek; sağlam bir finansal sermayenin yanı sıra, mühendislik bilimleri, hukuk ve insan psikolojisini sentezleyen multidisipliner bir vizyon gerektirmektedir. Analiz edilen ulusal yasal mevzuatlar; 2828 Sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu, 5378 Sayılı Engelliler Hakkında Kanun, Özel Huzurevleri Yönetmeliği, Engelli Özel Bakım Merkezleri Yönetmeliği ve TS 9111 standartları göstermektedir ki; devlet otoritesi, bu kurumları sadece barınma hizmeti sunan birer ticari işletme veya otel olmaktan ziyade, yaşlıların insan onuruna yaraşır bir şekilde hayatlarının son demlerini geçirecekleri, medikal gözetim altında tutuldukları kutsal ve korunaklı yaşam alanları olarak kabul etmektedir.

Bu yüksek ideal doğrultusunda, her yaşlı için asgari 3 metrekarelik biyo-çeşitliliği destekleyen güvenlikli bahçelerin ayrılması, yatak odalarında kapasiteye endeksli spesifik net metrekare sınırlamalarına tavizsiz riayet edilmesi ve TS 9111 standartları kapsamında tekerlekli sandalye dönüş manevralarına uygun kapı ve hol tasarımlarının yapılması, projenin yasal onaydan geçmesi için temel teknik zorunluluklardır. Ancak bir projenin gerçek başarısı, bu yasal metrekareleri sadece birer soğuk betonarme hacim olarak üretmekte değil; iç mekanda kullanılacak sıcak dokulu mobilyalardan, koridorlardaki 80 cm yüksekliğindeki destek küpeştelerine, çapraz bulaşma riskini sıfırlayan endüstriyel mutfak ünitelerinden, doğal ışık alan ferah sosyal etkileşim nişlerine kadar her detayı şefkat odaklı, bilimsel bir gerontolojik tasarım felsefesiyle birleştirmekte yatmaktadır. Bu analitik ve regülatif rapora tam uyum sağlayan mimari ve idari bir yaklaşım, hedeflenen projenin yüksek sosyal fayda üreten, denetim süreçlerini kusursuz atlatan ve Türkiye'nin yaşlı bakım standartlarını bir üst seviyeye taşıyan prestijli ve örnek bir kurumsal model olmasını kesin olarak garantileyecektir.